Χριστός

Ο σύγχρονος πλαστικός πολιτισμός ανδρώθηκε πάνω στον φόβο του χρόνου που περνά.

Αυτήν την φώτο την τράβηξα την Κυριακή 4-9-2016 όταν παρατήρησα ότι ο ξεραμένος ακάνθινος στέφανος έχει βλαστήσει...

Καθώς είμαστε στην είσοδο και μπαίνουμε στην ιερή τελετουργία, δεν ξεχνάμε να καλέσουμε, για να μας βοηθούν και να πρεσβεύουν στην προσευχή μας, την Υπεραγία Θεοτόκο κι όλους τούς Αγίους.

Πρέπει παιδί μου, να μην ακολουθούμε τη μέση οδό του Χριστιανού, γιατί αυτή είναι πολύ δύσκολη. Πρέπει να ξεπεράσουμε το στάδιο αυτό και ν’ ανέβουμε ψηλά.

Μια φορά κάποιος Μοναχός, πήγε στην πόλη να πουλήσει το εργόχειρό του.

Ανόητοι και τυφλωμένοι! Διότι, πώς θα γνώριζαν ένα κτίσμα ή πλοίο ή λύρα, αν δεν το έφτιαχνε ο ναυπηγός ή δεν το οικοδομούσε ο αρχιτέκτονας ή δεν συνέθετε ο μουσικός;

Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, είναι ένας και μοναδικός.

Τα συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών.

Κάποτε ένας ασκητής πήγαινε να πάρει νερό από μία πηγή που ήταν μακριά από το κελλί του.

H αυτονόμηση του σημερινού ανθρώπου αποτελεί και το μεγάλο πρόβλημά του

Ο Χριστός είναι ο ίδιος για όλους τους ανθρώπους, όπου γης κι αν κατοικούν, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, σ’ όποια κοινωνικὴ διαβάθμιση κι αν ανήκουν.

Νίκησε το κακό με το καλό!